Artikelen

ARTIKELEN

Acces Know grow Share

Zaterdag 24 maart 2018 is de website http://ik-wil-dood.nl/ over suïcide gelanceerd door de organisatie jesus.net. Ik heb mijn medewerking verleend door middel van een interview, dat uitgemond is in een drietal video’s op de website.

Over ik-wil-dood.nl

Deze site is ontwikkeld om mensen te bemoedigen om de hoop niet op te geven in het geval van (dreigende) suïcide en als hulpmiddel om richting te geven aan een situatie die uitzichtloos lijkt. Op de site staan ervaringsverhalen en er komen deskundigen aan het woord. Ook is er ruimte voor directe hulp aan mensen en achtergrond over suïcidaliteit.

De site is ontwikkeld door stichting Agapè, een interkerkelijke organisatie waar christenen uit verschillende soorten kerken werkzaam zijn en Jesus.net, een internationale organisatie die gelooft dat als de wereld meer van Jezus zou hebben, dat deze wereld dan mooier wordt. We zijn als allemaal verschillend, geen van onze verhalen lijken op elkaar. Maar één ding hebben we zeker wel gezamenlijk: er was een dag in ons leven dat we realiseerden dat God van ons houdt.

Omgaan met verlies

Willem verloor in 2012 zijn dochter Merel die overleed door een zelfgekozen dood. Hij deelt zijn ervaring als nabestaande. Het omgaan met het verlies is groter dan zijn eigen leven, waar hij de rest van zijn leven mee mag leren omgaan.

NAAR HET INTERVIEW »

 Waar is God in het verlies?

Wat als je een dierbare verliest? Het is als een enorme aardbeving, aldus Willem Vermeijden, oprichter van rouwgesprekken.nl. In die aardbeving komen ook de ideeën over God op losse schroeven te staan. Je kan God kwijtraken, of je komt hem juist tegen.

NAAR HET INTERVIEW »

Lijden een plek geven

Willem Vermeijden verloor in 2012 zijn dochter. Hij spreekt over de realiteit van het verlies en de realiteit van het herstel. Moet je maar weer gaan werken als je nog in rouw bent? Willem geeft je eerlijk advies in het omgaan met herstel en verlies.

NAAR HET INTERVIEW »

RTV Rijnmond

Elke vrijdagavond nemen verslaggevers de tijd voor een lang gesprek met één persoon. Mooie portretten van bekende en onbekende mensen strelen uw trommelvliezen, beroeren uw hart en prikkelen uw hersens. Een uur lang wilt u even geen telefoon opnemen, want u heeft wel wat beters te doen.Geen ‘kip die over de soep vloog’: we gaan de diepte in! Rijnmond Staat Stil, vrijdag van 18.00 tot 19.00 uur. 

Op 10 mei 2015 – de datum van overlijden van Merel – is een uitgebreid interview over mij als vader in rouw en als oprichter van de organisatie Rouwgesprekken.nl uitgezonden in het programma ‘Rijnmond staat stil’.

Dit is de link om het interview te beluisteren:

Beluister hier het fragment.

RTV Hattum

Namens Rouwgesprekken.nl hebben Willem Vermeijden en Marjan Dilven meegewerkt aan het TV-programma ‘Ingezoemd’ van RTV Hattem over suïcidepreventie. 23 oktober 2015 was de live-uitzending.

Links:

https://www.facebook.com/Ingezoemd en

INTERVIEW ALGEMEEN DAGBLAD, KATERN ROTTERDAM, 15-10-2013

door Karin Spillenaar

Artikel praten over nachtmerrie

INTERVIEW NRC, 09-11-2013

door Gijsbert van Es – het Nabestaan

Artikel Het nabestaan

INTERVIEW DE HAVENLOODS, 23-04-2014

door Esther Klein 

Artikel Hoe ga je verder

VRAAGGESPREK 18-04-2014

door Karin Spillenaar

De lotgenotengroep voor ouders die een kind verloren: In gesprek met Willem Vermeijden

Zes maanden geleden verscheen mijn interview met Willem Vermeijden (54) in het Rotterdams Dagblad. Zijn dochter Merel had zichzelf op 23-jarige leeftijd van haar leven beroofd. Vanuit de behoefte om ouders te ontmoeten die ook een kind verloren hebben, richtte Willem een lotgenotengroep op. Hoe gaat het nu met Willem, bijna twee jaar na de zwartste dag uit zijn leven? En hoe staat het met de lotgenotengroep?

 Als ik iets geleerd heb van het verhaal van Willem is het wel dat het verdriet en de achtbaan van emoties na het verlies van je kind onvoorstelbaar is voor mensen die dit niet hebben meegemaakt. Misschien juist daarom is lotgenotencontact zo ontzettend belangrijk. Vanuit die gedachte en behoefte is de lotgenotengroep – voor ouders die een kind verloren – ontstaan.

Verse bloemen en een kaarsje

De huiskamer in Rotterdam-Crooswijk is nog even gezellig als een paar maanden geleden. Houten meubels op een robuuste houten vloer. Overal staan planten. Het interieur typeert de heer des huizes: warm, gastvrij en vol leven. Aan de muur hangen posters van Ierland – het land waar Willem zijn hart aan verloor en waar hij vaak heen ging met Merel. Een wand in de kamer is gereserveerd voor de platencollectie. In de boekenkast staat een groot aantal boeken over rouw en kindverlies. Op de ‘kast’ van Merel, in de hoek van de kamer, staan foto’s en persoonlijke bezittingen van het meisje. Willem voorziet het hoekje regelmatig van verse bloemen. Er brandt altijd een kaarsje. Terwijl Willem in de keuken een glas wijn voor ons inschenkt, neem ik plaats aan de bekende ronde tafel centraal in de huiskamer. Die staat tegenwoordig standaard in uitgeschoven stand voor de groepsbijeenkomsten die hier om de week op donderdag plaatsvinden.

Nadat het artikel in het Rotterdams Dagblad verscheen ontving Willem zo’n dertig reacties. Mailtjes van lotgenoten die hun steun betuigden of hun eigen verhaal wilden delen, maar ook mensen die zich aanmeldden voor de groep. Een artikel in het NRC (in het kader van de serie Het Nabestaan) veroorzaakte een nieuwe golf aanmeldingen. Het duurde niet lang of de eerste bijeenkomst was een feit.

„Wij als ouders moeten verder. Dat is waar het in de groep om draait”

Bijna alleen vrouwen

Inmiddels bestaat de groep uit twaalf deelnemers. Echter zijn ze niet allemaal bij elke bijeenkomst aanwezig. Willem: „Soms komen er vijf mensen, een andere keer elf. Daar is iedereen vrij in. Soms melden mensen zich af als ze niet kunnen of willen komen, anderen doen dat niet. Alles is goed.” In de groep zit één echtpaar; de andere tien deelnemers – allemaal vrouwen – komen alleen. Bijna alle ouders hebben een kind verloren door zelfdoding. Twee ouders verloren hun kind bij een ongeval. Hoewel dit statistisch gezien verklaarbaar is, benadrukt Willem dat de oorzaak van overlijden niet het belangrijkste is en al helemaal geen criterium voor deelname aan de groep. „Wij als ouders moeten verder. Dat is waar het in de groep om draait. Wat wij ontmoeten in dit proces.”

Het idee om te werken met thema’s uit films en boeken, als ware een vehikel om met elkaar in gesprek te komen, is losgelaten. Wat blijkt: als lotgenoten bij elkaar komen ontstaat er verbinding en saamhorigheid, (h)erkenning en daarmee openheid en dialoog. „Als ik in de keuken koffie zet en ik kom daarmee naar de woonkamer, val ik altijd middenin een gesprek. Dat ontstaat gewoon”, vertelt Willem. „We komen vaak niet toe aan een tweede kopje koffie, zo intensief zijn we met elkaar in gesprek.”

Lachen en huilen

Heeft de groep gebracht waar Willem op hoopte? „Misschien nog wel meer dan dat”, zegt Willem. „Er wordt gelachen en gehuild, maar bovenal gepraat over onze kinderen en over ons zelf – hoe we verder gaan als achtergebleven ouders. Er hoeft niets uitgelegd te worden en zelden wordt er gezegd wat iemand ‘moet’ doen. Er is veel respect voor ieders eigen weg die hij of zij te gaan heeft. Elkaar daarbij tot steun zijn, daar gaat het om. Juist door het niet-therapeutische karakter komen mensen bij hun eigen wijsheid.”

„Ik vind het leven bijzonder, verwonder me vaak. Dan moet ik accepteren dat het overlijden van Merel daar dus ook bij hoort, hoe verschrikkelijk ook”

Het verlies van Merel blijft onwerkelijk. Willem: „Soms denk ik, is dit nu echt gebeurd, in mijn leven? En dan vind ik het ongelooflijk dat ik hier nog gewoon zit. Als iemand me tien jaar geleden had verteld dat dit zou gebeuren had ik gezegd; dan hoeft het voor mij ook niet meer. Maar ik vind het leven bijzonder, ik verwonder mij vaak, en dan moet ik accepteren dat het overlijden van Merel daar dus ook bij hoort. Hoe aan de rand en verschrikkelijk ook. Accepteren is in dit geval buigen.”

Huiskamer concert

Al eerder beschreef Willem de twee stromingen in zijn wereld na het overlijden van zijn dochter. Enerzijds een stroming van verdriet, pijn en verscheurdheid; een ander van opbouw en weer kunnen genieten van kleine dingen, zoals muziek. Bijzonder in deze context zijn de huiskamerconcerten, waarvan er inmiddels drie plaatsgevonden hebben in Willems woonkamer. De intieme concerten, vaak een singer-songwriter, worden bijgewoond door familie en vrienden. Voor Willem staat ze in het teken van Merels overlijden. „Muziek als troost, maar ook als teken van leven en verder gaan: nieuwe dingen organiseren.” 

 Brief

Naar aanleiding van het artikel in NRC werd Willem benaderd door Jolien van der Kooij met de vraag of hij een brief wilde schrijven voor het boek ‘Leven met zelfdoding’. In dit boek schrijven zestig mannen en vrouwen – die in het verleden met zelfdoding in hun directe omgeving te maken hebben gehad – een brief aan een voor hen onbekende lotgenoot. Willems bijdrage verschijnt as donderdag in de bundel. >> lees meer

„Het zou mooi zijn als elders in het land ook lotgenotengroepen met dezelfde doelgroep en formule zouden ontstaan”

Gezien de reacties en aanvragen van mensen van ver buiten Rotterdam, lijkt het Willem een goed idee als elders in het land ook lotgenotengroepen met dezelfde doelgroep en formule zouden ontstaan. Hij ziet zichzelf dan als een ‘ankerfiguur’, bij wie ouders zich kunnen melden om een lotgenotengroep te starten. „We zouden dan een weekend bij elkaar kunnen komen, zaterdag groep houden en zondag bespreken wat er voor nodig is om een dergelijke groep te beginnen. Contact houden met elkaar en elkaar ondersteunen, bijvoorbeeld door regelmatig intervisiebijeenkomsten te organiseren.”

Een oproep dus, van de initiatiefnemer die zelf nog lang niet aan stoppen denkt. Willem: „Als ik met activiteiten bezig ben die met rouw te maken hebben, dan klopt het met mijn realiteit waarin ik nu leef. Dan ervaar ik op momenten dat het verlies van Merel meer eigen wordt, met mij integreert.”

5 juni as houdt Willem een presentatie in Humanitas Rouwcafé, waarin hij zal vertellen over zijn leven na de dood van Merel.

Presentatie foto landschap

HET BOEK ’60 BRIEVEN VAN NABESTAANDEN OVER LEVEN MET ZELFDODING’ –  

van JOLIEN VAN DER KOOIJ en WOUTER DE JONG

Boekomslag leven met zelfdoding

MIJN BRIEF

Van chaos naar integratie

Een geliefde naaste missen door suïcide. Ook jij staat ervoor, lotgenoot. Ik sta midden in het verlies van mijn enig kind, mijn dochter Merel, die op 10 mei 2012 zelf een einde aan haar leven heeft gemaakt. Het is verschrikkelijk. Het is ook te groot om te omvatten. Merels overlijden voelt groter dan mijn eigen leven.  “Is dit werkelijk gebeurd in mijn leven?”, vraag ik soms hardop aan mijzelf. Het woord ‘absurd’ komt dan snel op.

Hoe verder na ‘het verschrikkelijke’?  Alles is anders. Niets is vanzelfsprekend. Door de aardbeving die Merels overlijden veroorzaakte, stortte mijn leven in, zoals bij een ‘gewone’ aardbeving een stad. Ik loop over de puinhopen. Er is geen plattegrond, geen weg of richtingaanwijzers. Ja, zelfs geen bagage… Hoe verder?  Waar te beginnen? Eerst moet het leven  opnieuw betekenis krijgen, maar het heeft met het verlies ook zijn kleur verloren. Hoe doe je dat dan? Waar haal je de motivatie en zingeving vandaan?

In het begin beleefde ik een 8-baan van emoties, een carrousel van gedachten en gevoelens. Wanhoop, verdriet, pijn, verwarring – alles tegelijk. Ook schuldgevoelens naar Merel. “Ik heb het niet goed gedaan…”, herinneringen worden herijkingen – van woorden, besluiten, die altijd negatief uitvielen voor mijzelf. ‘Zie je wel dat ik het niet goed gedaan heb…’.  Het bewijs daarvoor is het overlijden. Een heel pijnlijk proces om daar uit te komen. Gelukkig de naasten die de juiste woorden op het juiste moment zeiden. Biechten bij haar graf. Dat helpt, want ze hoort het. De schaamte, ook naar de buitenwereld. Je eerste functie en taak als ouder is je kind te beschermen en dat is niet gelukt. Vreselijk.

In de eerste periode heb ik veel troost en  kracht gevonden door vaak in Merels huis te zijn om daar haar dagboeken te  lezen, de begraafplaats te bezoeken en thuis te zijn. Alles binnen een straal van 300 meter, in een driehoek. In deze periode heb ik ook veel boeken gelezen van schrijvers die een kind hebben verloren. Ik ontmoette niet spontaan lotgenoten. Maar ik had wel de behoefte om te horen hoe andere ouders met het verlies van hun kind om gingen.

Daarna heb ik lange tijd het beeld gehad  en gevoeld van twee tegenover elkaar staande polen in mijzelf: een van verdriet en pijn, de ander van de opbouw. Emoties en gedachten schieten 40 miljoen keer per dag heen en weer tussen beide polen, alsof het magnetische velden betreffen. Doodvermoeiend. Een realiteit die niemand ziet, ook niet op het werk waar ik na 4 maanden weer begon. Eenzaam, vooral. Ik heb  er veel over verteld aan naasten en aan collega’s.

Momenteel een tijd van verschillende realiteiten naast elkaar. Willem die zijn werk doet, maar ook Willem die over de puinhopen loopt; Willem die geniet van een intiem concert, maar ook die het onvoorstelbaar vindt dat zijn dochter er niet meer is en ten einde raad is in het diepste verdriet. Allemaal realiteiten die ik vooral laat gebeuren.

Niet alleen de betekenis van het leven is voor mij veranderd, maar ook de betekenis van de dood. De angst daarvoor regeert niet meer voor mij, maar er is nu ook troost en hoop; op een mogelijke hereniging na dit leven. Daar mag ik op hopen, gezien de vele signalen die ik ontvangen heb de eerste maanden na Merels overlijden, bijvoorbeeld de dromen waarin Merel zich aandiende. En de rust en onrust voelen: als er iets met Merel gebeurde, ‘daar’, dan gebeurde er tegelijk iets met mij, ‘hier’. 

Met het overlijden van Merel is de verbinding tussen ons niet verbroken, die blijft altijd voortbestaan –zo voel ik dat. Nu beleef ik een periode waarin ik zoek naar het maken van een nieuwe, andere verbinding Dat heeft veel tijd nodig. In de tussentijd zijn voor mij rituelen belangrijk, zoals het bezoeken van de begraafplaats.  Ik heb een tuin rond de steen gecreëerd. Ik laat mij vooral leiden door mijn intuïtie. Als ik voel dat ik iets moet doen, doe ik het, zonder vaak te weten waarom. In dit geval misschien wel voor haar heling en om voor haar te zorgen. Ik voel de behoefte om te leren leven met het verlies van haar, het eigen te maken, misschien zelfs te omarmen, zoals ik Merel omarm en koester binnen in mij.  

Recent is ook het gevoel van integratie. Op die kracht – waar komt die vandaan, trouwens? – heb ik  het plan voor het oprichten van een lotgenotengroep voor ouders die een kind hebben verloren – www.rouwgesprekken.nl –  ten uitvoer gebracht. De behoefte om in het creëren het overlijden van Merel en mijn leven samen te laten komen. In een zekere rust; ik heb mij erbij neergelegd dat het verlies van Merel mij de rest van mijn leven bezig zal houden.

Willem Vermeijden

INTERVIEW VOOR DE MAANDBRIEF JUNI 2015 VAN CVU, SAMEN MET ROUWGESPREKKEN PARTNER VAN HET ROUWSTATION ROTTERDAM (HUMANITAS) – ZIE TABBLAD ‘ PARTNERS’  

Rouwstation flyer

Foto: Karin Spillenaar